گلشن راز

                                ایه لارم خمیرو خُردوخسه

ایه سر تو سیه  توسون نبردم

                          سری شو چتر تو بارون نبردم

تو زیر  باد کولر خرم وشاد 

                   دون انجیر بسمه پاکی تو تش باد

اما سر ورکسی مو خل نکردم

                       سرافرازم   خُمه مَعطل نکردم

دسم توجیوِ مه چه کم چه بسیار

                           نه دَس بر سینه یُم درپیش اغیار

نونِ بی زحمت هرگز نخواسم

                          رفیقم پُتک ومنتیل بید وداسم

کنم تفتیده آهن را وُ دسم

                        خمیر,پُی ساز کس هرگز نِرخصم

اگرچه می گو ٍن الحقُ والمُر

                         اما هم گوهرم  هم  دونه ی دُر     

دون انجیر=تاولهای ریزی که براثر افتاب سوختگی رویپوست بدن ایجاد میشود

گرمای  نفس گیرو  هوای   مرداد

اما وطن منی تو  ای    دشتستان

میخواهمت و هرچه دگر   بادا باد

از خاطرات خوب جدایم نمیکنی

غرق شکوفه اند درختان ذهن من

زیرا تو جز بهار صدایم نمیکنی........

بدخلقی مرا که تو باسخ نمیدهی

یک دم به اخم نیز نگاهم نمیکنی

گر بر خلاف رای تو صدهاقدم نهم

حتا شکایتم به خدایم نمیکنی..........

اینک منم که لایق گلدان خانه ات

گردیده ام زریشه جدایم نمیکنی

لبخند روزگار برویم عجیب نیست

زیرا تو بیشمی ورهایم نمیکنی

هستم و همیشه بوده ام

من همیشه عاشقانه عشق را ستودهام

از گذشته ها    از زمان کودکی 

آن زمان که گونه های کودکانه ام

زیر شعله های سرخ رنگ تب 

رنگ خون گرفته بود

اشک گرم مادرم به روی گونه ام دوید 

عشق را شناختم

************

هر غروب آفتاب

پای تا سر انتظار

خیره میشدم به چار چوب در

تا نوازشم کند نگاه پر محبت پدر

او پس از دمیدن ستاره ها در آسمان 

خسته از تلاش بی امان 

با دو دست پینه بسته میرسید

عشق را شناختم

**********

از زمان مدرسه 

آن زمان که دختری به روی جلد دفترم

عکس قلب تیر خورده ای کشید 

عشق را شناختم..........

                                                حشمت الله اسحاقی

  ای آبی آسمان فدای رنگت             خودکار روان نویس زیبای منی

به نام خدا

شهر سعد آباد بی همتای مــــــن                            ای به جـــا مانده زدوران کهــن

ای زبانزد گشته خوش فــرهنگ تو                             نیست کس جز اهرمن در جنگ تو

خفته بردامان دشتستان تـــــویی                              هــان نگین سبز این استان تویی

مست کردی تو مرا ازعشق خــود                              مــن بزرگانت کنم سرمشق خود

ای شمیم شهر توج بـــوی تـــــو                               وه چه زیبا نخلهــا وجـوی تو

ســـد و پل بـــا رودخانه جملـــگی                            می زدایــــد از رخ تـــو سفلگی

ای جوانان ای زنان مــردان پـاک                                 پاسبان بـاشید این تــابنده خاک

حیف بـــاشد شهر سعــدآبـاد ما                              گم شود نــام خوشش از یـادها

ای زن این شهـر پرچمــــدار باش                             چشم دل بگشا بسی بیدار بــاش

از بــــزرگان ادب پـرور بگـــــو                                   از ســـراهای پراز سـرور بگـو 

از نبرد خـــان وملــــت بـــاز گو                                 از نمــانده زیــــر ذلت بـــاز گو

از حمـــایتها مصدق را نمــــــود                               پـــود آزادی تنیـــده در وجـود

از دلـــیری ، ازرشــادتها بگــــو                                در ره حـــق خــون فشانیها بگو

بــــازگـــــو از شاعران بــانشان                               افتخـــار شهـــر ما از نامشان

مهدوی آن مــرد شــــاعر مردحق                           نـــــام دانشمند او را مستحــق  

می ســــراید ازجفـــاواز بـــــلا                              او ز شاه دیــــن بـه دشت کربلا

بــا خطاب مست صهبای زمـــــان                          میــدهد هشدار با جرات به خان

دور کن از خود می و چنگ وچغان                          ای فـــریبت داده جــادوی زمان

چنـد شعـــر نــاب ازشیدا بخــوان                          شاعر خوش لحن شهـر خوبمان

از شــــرار تب به جـان خسته اش                         آرزوی وصل در گـــل برده اش

از کفـــایی هـــم دوبیتی هـــای او                        آن دبیر لایـــــق ودانـــا بگــــو

تا بـــداند کـــودک این آب و خاک                          هست او از نسل انسانهــای پـاک

راه آن پیشینیان گیـــریم کــــــار                           تا شـــویم آینـــدگان را افتخـار

دست یاری سوی هم جــاری کنیم                      دوری از هرنکبت وخواری کنیــم

دوست دارم عـــاشقانه گـــرمیش                       شهــر سعدآباد با آن شرجیش

از بــــرای جــــاودانه مـــاندنش                          ای دوصد جانم فــدای بـــودنش

جان من ((گوهر)) چــه ارزد تا فدا                       ســازمش از بهـــر شهرم بی بها

                     فرشته مهدوی             

خانم ایمانی اینجا غریب بود و زیاد کسی رو نمی شناخت با خواهرم توی دبیرستان همکار بود بیشتر عصر های جمعه را با ما می گذراند پوشش و رفتار و گفتارش با اهالی روستا متفاوت،و برایم جالب توجه بود.یک سالی از ازدواجش با دبیر زبان انگلیسی مان می گذشت ولی هنوز بچه دار نشده بود به خواهر کوچکم خیلی علاقه داشت.فرانک را همه دوست داشتند از بس ناز و تو دل برو بود همه اجزای صورتش ناز و ظریف بودن بوستش سفید و موهای بورش مثل آبشار طلا.

با وجودیکه سه سال بیشتر نداشت حرف های شیرینی می زد و همه جور ادا و اطواری بلد.اون روز همین طور که داشت با فرانک ور می رفت و بازی می کرد می خندونش و ازش می خواست که براش شعر بخونه مادرم براش تعریف می کرد که:فرانک چند روزی هست از فرا رسیدن شب می ترسه هوا که رو به تاریکی میره می ترسه و بهونه گیریاش و گریه هاش شروع میشه.خانم ایمانی پیشنهاد داد که یه مدت اول شب چیزی رو که دوس داره براش بخرین تا کم کم مشکلش حل بشه و دیگه نه تنها از اومدن شب وحشت نداشته باشه که خوششم بیاد.

وقتی خانم ایمانی با اون چشم و ابروی ناز و اون دهان خوش ریخت و رژ زده چیزی میگقت که نمی شد رد کنی لاجرم حرفش پذیرفته می شد قرعه فال به نام من افتاد.

ادامه دارد...

             سر روی آن نهاده ببین این نگار توست

از یاد شهر رفته ای باور نمیکنم

             بی یاد روی خوب تو اینجا دیار توست

در دست و بر لبم همه شب نامه های تو 

            اما چه سود چشم و دلم بی قرار توست

دیگر چه مانده هیچ تنها وجود من 

             آنهم که در خیال فقط در کنار توست

فردا بهار دشت فرا میرسد زراه 

             شب بو سرک کشیده و در انتظار توست

این نخلهای سر به فلک دیده  بان شهر 

            دیدند در غبار که کی در شکار توست

دروادی سکوت  خموشان شهر ما

               یک چیز گم شده است آن هم مزار توست

تنها کسی که یاد تو را زنده میکند

                 این ضبط صوت پیر که رویش نوار توست

(فرشته مهدوی)

ز سخا تو رشک حاتم شدی از گشاده دستی

تو درخت پا به جایی که ز طوبان نهراسی

ز جفا اگر شدی خم راست گشتی نشکستی

به حریم حشمت تو نرسد دست رقیبت

و ز جاهلی نداند که تویی سروش هستی

زسر تو تار مویی به همه جهان نبخشم

اگرم به هیچ دادی و در وفا ببستی

به کلوخ می نیرزم من اگر چه گوهر استم

که برای زنده ماندن تو مرا بهانه هستی

فرشته مهدوی

من شکوفه بر درختان دیده ام

در افق من در کمین دیو شب

صد هزاران مهر تابان دیده ام

در پس ابر سیاه آسمان

آذرخش آذر افشان دیده ام

گفتی از غمها و درد بی دوا 

دوستان درمان آنان دیدهام

عشق حق عشق به میهن  عشقها 

عشق دارو عشق درمان دیده ام

خواندهام بر گوش گل رویش  کند 

من پرستو را غزلخوان دیده ام 

دل قوی دار و قدمها استوار 

رد پای نو بهاران دیدهام............

واژه ها از سر اندیشه ی من

تا به ساحل برسند زورق ذوق

در این رود به آب اندازند

            ****

به سوی ساحل دفتر بی تاب

جریان می یابند

دفتر شعر من از جام قلم

واژه را می نوشد

           ****

قاصدک های نوشتار کلام

کوله باری ز امانت بر دوش

با نسیم گذر ثانیه ها هم آغوش

ره سوی نسل دگر می پویند

           ****

و من از عمق زمان

بعد صد سال هم آغوشیِ مرگ  

گاه گاهی ضربان قلبم

زیر نجوای لبی محسوس است

از همان زاویه ی مبهم و خاموش جهان

با صدایی لرزان می پرسم:

چه کسی شعر مرا می خواند؟

                          (فرشته مهدوی)

عجب صبحی است این

زیباترین صتج خدا در حال آغاز است

و من آماده ام تا زندگی از نو بیاغازم

منم چون کوه ایستاده

 وچون خورشید خندانم

من آن سرو کهنسالم

فراوان ریشه های من در اعماق زمین جاریست

بگو طوفان بیاد

سیل  یا گرداب

نمی ترسم

در اعماق زمین نصبم   

وسر بر آسمان 

کسی در عرش اعلا هست

واو بر من نظردارد

واودر گوش من هر صبح میگوید

بگو :

      زیباترین صبح خدا در حال آغاز است

                                       (فرخنده مهدوی)

          دل من با دل توست

    دل قوی دار خدا با من و توست

                  که خودش وعده ی آسانی داد

     بعد هر سختی ها

                 و خودش در گرو وعده به توست

 روز خوش در راه است...

                          به همین زودی ها

             مطمئن باش خدا با من و توست...

                                                      (صفیه مهدوی)

                         شیشه ی نازک روحم

                                   پر پروازی داشت

   گر بدیدار من ایدوست

                           قدم رنجه کنی

                           به زمین خیره مشو

                 زیر سنگ قبرم نیست جز مشتی خاک

                                            آسمان را بنگر  آنجایم

              (فرشته مهدوی)

                          شعرشاد و طرب انگیز که کیفورآوی(2)

 خَسه واویدُمِ از شعرِلِ داد وبیداد(3)       

                          قافیه ی شعر خِشی شکر خدا جورآوی

میگُم از عشق میگُم شوق میگُم آزادی    

                          پینجه بشکن بِزه لو خنده که شو روزآوی(4)

وَرکشه اُورِ سِهی بارونِ شُر شُر بِزنه(5)     

                          پُرِ او شاپور و رو حلّه وُ رو سورآوی(6)

یه بهاری بیِِیه سوز وُ دل انگیز اُمسال (7)    

                          غرقِ شب بو وُ شقایق تُل و پا مورآوی(8)

دِسِ ظالم کُله وُ ری سِرِمون دیرآوی (9)   

                        وُ خِشی خوش نمی خواسَک بره مجبورآوی

                                                 ادامه دارد...       

1-مشمور (غمگین)

2-کیفور (شاد)

3  -واویدم(شده ام)

4-بشکن بزن -لب خند بزن -شب روز شد

5-بالا بیاد ابر سیاهی

6-رود شاهپور....پر آب شد

7-سوز(سبز)

8-پامور (ماهور)

9-کله(کوتاهِ)ری (رویِ)دیر آوی (دور شد)

                                                 (فرشته مهدوی)

-

                    من از شبنم که بر گل می درخشدجام میگیرم

من از نیلوفر آبی که می پیچد به شاخ رز

                    از آن عشق و از آن پیچش بسی پیغام میگیرم

من از پای برهنه راه رفتن در چمن شبها

                      ز  تکرار  لطیف  واژه ها  آرام  میگیرم

من از موجی که می رقصد به دریا بوسه میچینم

                    بسی شوق از شهاب و زهره و بهرام میگیرم

من از شوق پرستویی به کوچ آغاز می گردم....

                  ادامه دارد...

                                                          (فرشته مهدوی)

ناتوان کودک من

  ای تو همچون گل یاس

افکنی خویش به روی دوشم

و من از سرسبزیت

بوی ان عطر خوشت مدهوشم

نا توان طفلک من

تا ببالی و تنومند شوی

من به چنگ و دندان

با همه توش و توان

    می کوشم   

اگر از خستگی دور و زمان

گاه یک اخم به پیشانی من می بینی

نه گمانی که تورا پس بزنم دور کنم

هرگز این فکر غلط

به سرت راه نده

که من از شوق و امید

می فشارم گل یاسم 

ببرم اغوشم

نازنین دخترکم

من ندانم که گناه از من بود

یا که اقبال خودت

تا چنین زجر کشیدی و منم

نه کم از جسم خودت

جام زهر غم تو می نوشم

مادرم!مادر طفل بیمار

من که همچون ابی

بر سر اتش عشق رخ تو

میزنم غلغله و می جوشم

در دلم غوغاییست گر چه من خاموشم

طاقتم نیست که یک لحظه تو را 

از نظر دور کنم

  نازنین دخترکم

جامه مهر دو چشم تر تو 

سالیانی است شده تن پوشم

من که نامیده خودم را"گوهر"

گوهر جان عزیزم

به فدای سر مویت بکنم

بفدای سر مویت که به اسباب جهان نفروشم

                                           (فرشته مهدوی)